Envio pdf Xogos Chilenos

Os nosos amigos chilenos do Colexio Presidente Eduardo Frei enviannos o seguinte texto en pdf que leva por título "Juegos del folklore chileno para pre-escolares" co fin de que podamos partillar con eles o seu rico leque cultural e lúdico.
Ainda que estes xogos son teoricamente propios de idades pre-escolares, na realidade este tipo de xogos son recurridos por todos os nenos durante toda a etapa de primária. Aguardaremos poder corresponder na mesma medida con xogos galegos. Algo disso já vai implícito neste blogue...mas se conseguirmos calquer texto sobre o tema, faremos por enviar.
                    

Xogos de Chile: "Carrera de ensacados"

Corrida de Sacos (Carrera de ensacados)

A corrida de sacos ou "carrera de ensacados" é un xogo moi popular. Para realizar este tipo de corrida, os nenos introducense dentro dos sacos e agarran coas maos o seu borde. Hai que dicer que é un xogo individual que depende do propio xogador.
O xogo consiste en deslocarse, por medio de saltos, por unha distancia acordada previamente polos xogadores. A persoa que chegar antes á meta é a que gaña.
Na corrida de sacos (ou "carrera de ensacados"), pode participar calquer persoa independentemente da sua idade, estatura, xenero ou condición.

Regras

Para levar a cabo este tipo de corrida necesitamos unhas regras que han de ser acordadas polos xogadores participantes na proba antes efectuada.
As regras que habitualmente se usan, son:

1. Cada xogador se vai ubicar nunha liña de saida sen posicionarse acima dela.
2. As liñas de saída e de meta han de ser sinalizadas adecuadamente
3. Os pés han de estar dentro do saco.
4.  Coller a parte superior do saco coas maos.
5. O xogador que perda o equilibrio e caia, poderá erguerse novamente para continuar o xogo.

Xogos de Chile: La Rayuela

La Rayuela

A "rayuela" era un xogo de adultos, tradicional en Chile. Consiste en lanzar tellas circulares e metálicas de cara a unha raia trazada con xiz no chao ou uma marca disposta ao largo do extremo dun campo de xogo.

Cada xogador ten duas tellas e o obxectivo consiste en que consigan cair sobre a raia ou a marca. Así é que se xera o chamado "punto queimado". Cando completado  o número de pontos acordado previamente entre os xogadores, o xogo acaba.

A "rayuela" naceu nos cuarteis militares. Os soldados idearon este xogo a partir dos antigos xogos dos españóis que colonizaran Chile. Debuxaban campos de xogo nos prédios dos cuarteis e pasabam o tempo durante horas e horas. Foi moi coñecido sobre todo no cuartel "Dragones de la Reina" ao fundo do Palacio de Goberno. No entanto, deseguida este xogo saiu dos cuarteis, sendo adoptado polo pobo e en especial por crioulos e mestizos que se ocuparon de mantelo durante a época da Colónia.

Tanto prendeu nos costumes populares, que chegou até os nosos dias, sobretodo en campos e aldeas mas tamén nos pobos e nas grandes cidades onde se criaron os "Clubes de Rayuela".

Xogos de Chile: As "bolitas"

Xogando as "bolitas"

Un dos mais popularizados é a chamada a "hachita y cuarta".  Xogase asi:

O que vai comezar o xogo, tira da foca a sua "bolita" e lanzaa a "chitar" contra a do seu compañeiro. Se consegue, marca coa mao unha medida chamada a "cuarta"

(marcase co dedo gordo da mao até o meimiño extendidos) e lanza a sua "bolita" á foca. Se acerta, ao introducila, gaña.

 Tamén está o xogo d'a troya. Para xogar á "troya" debuxamos un círculo sobre a terra dentro do cal, os participantes poñen certa cuantidade de "bolitas" en número igual. Deseguida, todos lanzan as suas "bolitas" de cara o círculo gardando unha vez ordenada e procurando tirar dalí o máximo número posíbel de "bolitas" xuntas coa "bolita" que foi lanzada. Se a sua "bolita" fica dentro do círculo, significa que "afogou" e debe deixar o xogo. Todos continuan  xogando cada un na sua vez, até que non fiquem "bolitas" dentro do círculo.

La ratonera (A ratoeira): xogase con unha caixa de zapatos furada e gaña o que consegue por mais "bolitas dentro da caixa.

As "bolitas" mais populares son as de vidro, aceiro, pedra ou arxila cocida e pintada, e cada unha ten o seu nome: as de vidro mais pequenas chamanse "olhinho de gato" (ojito de gato).